ســــتا انځور چې جوړيدو ورته ولاړوم

څومره ښـــکلى ښکاريدو ورته ولاړوم

چې رقيب ورباندې کرښې کش کولې

هـومره نورهـم غـــــوړيدو ورتــه ولاړوم

ماويل ټکوربه شي تـــــه اورشوې ځوانۍ

راکوې درداوهــــــم پــــيغورشوې ځوانۍ

تمه مې کړه ستادســـــــپرلي اوســــکون

تاخوطوفان راوړو اوشورشــو ې ځوانۍ

ادبي ټوټه  : باغ

ليکوال : عطاالله خوږياڼى

که څه هم په دغه لوي باغ کې چې ميوه لرونکې اوشنډې ونې درلودي، دباغوان فکرراته دومره نه وه ،خوځان راته دهغه دباغ داسې ونه ښکاره کيده،چې هم دوچکالۍ زورلري اوهم په باغ کې نورو ونوته زيان نه رسوي.

سپوږمۍ سلګۍ وهلي ستورو ژړل

ومه تنها راســـــــــــــــــــــــــره ټولو ژړل

دزړه په ســـرمې چې ستانوم ليکلو

ټــپــي ځــيــــــــــګرلـره مې تورو ژړل

 يوه هيله

عطاالله خوږياڼى

له ازغوډکې لارې مې تى کړې وي،ستادخړو خاورجوړې شوې جونکړې ته وروسته له ډېرو مزلونو نږدي شوى وم،ځان سره مې يوه لمن ستورې هم دتحفي په ډول دروړي وه درازونو ډکه جونګړه دي اوس هم دپخوا په څېرعجيبه ښکاره کيده ،هغه لوړو برجونو ته په کتلوله ستورو ډک لمن راځينې هم خوشي شوه اوتش لاس شوم،دخفګان سيالۍ راته دنفرت کلکه غيږه راکوله  خوبيا هم زه

                                         يمه پښتون څه ترهګرخونه يم

                                        اوسم په کلې کې  دغرخونه يم

                                         چې درڼاراباندي غــږ ونکړې

                                         لاتوره شپه يمه ســحرخونه يم

دهرڅه دمخه مې سلام ومنئ په دې هيله چې روغ صحت ولري .

پيژندنه: ګرانوقدرمنو لوستونکو!

لنډه کيسه :د طالب ســـلګۍ

ليکوال      : عطاالله خوږياڼى

قرض مــــــــــــــــــــــــــزدوري

ليکوال : عطاالله خوږياڼى

زموږ په كلې كې به ټولو ځوانانو هڅې كولې چې دځان لپاره يوه ښكلې مزدوري پيداكړې،څوك به په يوڅه اوڅوك به په بل څه مصروف شول،اوخپلې مزدورۍ به يې كولې،خواكثره به وزګارپاتي كيدل .زما كسب وه،هميشه به چې هرځاى ته ولاړم،مزدوري به مې

وفادارڅـــــــــــــــــــــــــوک دي ؟

ليکوال : عطاالله خوږياڼى

نيلوفرله ماشومتوبه ډېره شوخه وه ، خوډېره ښکلې هم وه ، خودهغې عادت وه چې له هلکانوسره خبرې وکړې ، دښکلا له امله هم په خپله سيمه کې ډېرزيات شهرت پيداکړ هغه اوس ډېره لويه شوې وه او په يوداسې ځاى کې اوسيدل چې هلته دهغې ټول تره زامن ودپلار خپل خپلوان يې اوسيدل،دهغې دپلار دتره ځوى هم چې امان نوميده دلته

دټلــــــــــــــــــــــــــــيفون يارانه

ليکوال : عطاالله خوږياڼى .

دزندان اوګورستان بنديان

ليکوال عطاالله خوږياڼى

زه پــــــــــــــــــــــــــه نړۍ کـــــې زوريدلى يمه

ومـــــــــــــــــــــــه ماشوم چې يتيم شوى يمه

په ســـــــرمې هيچا لاس کـش کړى نه دى

خــــــــوا ته مې هيڅوک کيناستلى نه دى

زمـــــا ســــــــــــلګـــــــــــۍ دي اوريدلې کنه

کلــــه دي لــــــــــــــــــــــږ ورتــــــــــه ژړلې کنه

ډک دســــــوچـــــــــونومې کتاب دى له ستا

اشـــــنازمــــا د، دردونــــــــــــو خبريدلې کنه

چـې داکوم خوا دي روانـــــې ـ دازمــــــا دســــــترګواوښکې

 ربــــه ! څــــــومره دي ارزانې ـ دا زمـــــــا دســترګواوښکې

ســــــــپوږمۍ هم راښـکاره شي _ نرۍ ،نرۍ سلګۍ کړي

وريـــــــــځى راشي دى اوده شي _ نرۍ، نرۍ سلګۍ کړي

ښه ده چې ســتانه راپوره شوه

له دې کلــــــــــــــــــــــې نه ځـــــــــــم

نوره مــې تـــنګه خوصـله شـوه

له دې کلــــــــــــــــــــــــــې نه ځـــــم

چـــې دهرچايې ترفشــــــاره درنه کډه کوم

دنفـــــــــــــرتونو،نه ډک ياره درنه کډه کوم

چــــې دي احوال دجـــانان نـــن رانــــــــــــــکړو

راته نـــــور مه راځه رويباره درنه کډه کوم

مــــــينه وه ادا وه ګـــــــــــــډه وډه شـوه
ښــــــــــکلې مې ليلاوه ګډه وډه شــوه

ماسره يې  چې سترګوکې خبرې کړې

مــــــــيـنه يــې خــامخاوه ګډه وډه شوه

څه عجيبه شاننتې يې

چرته کړې مـينـه خوره

چرته نفرت خـــــــوروې

کله کړې پلار له ځويه

له کــــــــــــــــــــوره لاړو

ويل ژربـــــــــــــه راشم

دغه دوکان کې اشنا

خوراکي توکې اخـلم

چـــــــې محبت پرځاى نـــــفرت راکوي

اشــــــــنا مې څومره بدقســمت راکوي

کله پـــــــريږدي مې دجـــــآنآن په لورې

بس تنـــــــــــهآيې رآتــــه عــادت راکوي

اشــــــــــنا په خـپله بغاوت کومه

له ټــــــولو ښـکلو نه نفرت کومه

نورکله زه دمـــــــينې لاس ورکوم

زه په يارۍ کې اوس دقت کومه

پلار مې له کور،ملامسجد،ملک له کلي ويستم

خپلو هــــــــــــــمزولومې په جــــــبرله خپل ډلې ويستم

نادان مــــې زړه ؤ،صبريدل ورځينې نشوه کيداى

دسيمې ســـپويې لــه کوڅې جاموشليدلى ويستم

کــــــــــــــــــــــــــــــــــــوڼ دوه واره خاندي .
کار اسان دى خو پيل يې گران دى .
.

 اول ســـــــــــــــــــــــــــــــــــــلام پســـــــــې کلام .
اول ځــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــان پسـې جهان.
امانــــــــــــــــــــت ځمکه هم نه خــيانتوي.
انسان تر کاڼي کلک تر ګل نازک دی .

ساقـــــــــــــــــــــــــي تر څو به جام ته ناست يم
پوهــــــــــــــــــــــــــېږې کوم انجام ته ناست يم؟
د خــــــــــــــــــــــــــپل جنون دوام ته ناســــت يم
ســــــــــــــــــــــــــتا د ديدن ماښام ته ناست يم
زما روژه به تر قيامته پورې وينــــــــــــــــــــه

کاش زمـا سرستا پر څنــــــــــــــګل وی
خــور د په ټنــــډه تور اوربــــــــــــــــل وی
پکې ټومبلـــــــــــــــی دې ســـــور ګل وی
که نصيبــــونه تور ځنــــــــــــــــــــــګل وی
ما به د خپل نصيب ته اور ورکړی وؤنه

رابانـــــــــــــــــــــدې پروت د څــــــــه اثر دی
لويدلــــــــــــــــــی تنـــــــــدر مـــې په سر دی
پـــــــــه هـــــــــر يــــو کار کـــې مې ضرر دی
پـــــه زړه مــــــــــــــې يــــو الله خبــــــــــــــر دی
د دُنيا خـــــــــلک به پرې زه نه خبرومــــــه

په اوښـــــــــکـــــو لوند زمـا ګــــــــريوان دی
په بل وطـــــــــــن کې مـــې ژونـد ګـــران دی
رانه جــــــــــــــــــــــــدا چې مــې جـــــــــانان دی
افسوس ــ افســــــوس ـــ ارمان ارمان دی
خـــــالي ميــــــدان دی سترګې چا ته وړومه

جـــــــــــــــينۍ ښـــايســــته د سپين جبين دی
پاس پــــــــــــــــــــــه ســينـــــــــه د لـــــــونګين دی
راځه راځــــــــــــــــــــــــــه وخــــــت ماسپښين دی
دا پاس آســـــــــــــــــــــــــــمان ګوره چې شين دی
داسې مې زړه در پاسې شين دی مړ به شمه

پاکســــــــــــــــتانى او پنجابى نه يم
افغانستان کې مې هم واک نشته
زه يو پښــــتون ! چې لا وطن نه لرم

خــــوند به دشاتو اونباتوهيرکړې

که دې زما دلاس مانچې وخوړې

اباســـــــــــــــــــــــــــــــــــــين راغی غاړې غـاړې
پۀ سر يې راوړۀ کشــميري د خيال شـــالونه
اباســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــين بيا پۀ څپو راغی
پۀ سر يې راوړۀ سپينې خولې زېړ پېزوانونه

بابادې مــــــــــــــــــــــــــــــــــاوژلی نۀ دی
چې راته نــــيسې دزړې ولې بندونه
باباکــــــــــــــــــــــــوچيانوته مې ورکړه
چې تورپېکی مې دنښتروبادوهينه

تابۀ زمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاپۀ غېږ کې وژني
زمادې مرګ وي چې جامې بۀ غونډومه
تاتـــــــــــــــــــــــــــــــــــه بۀ ټوکې خنداښکاري
زۀ دې دمــــــــينې پۀ سرۀ اورکبابه کړمه

 پۀ لويـــوغرونوکې مې مېشته شوه
غــــــــــــــــــنـچې دګلوبۀ اشنالره لېږمه
پۀ لـــــــــــــــــــــــويوغرودخدای نظردی
پۀ سريې واورې پۀ لمن زېړي ګلونه

ټال ته خــــــــــــتم بنګړي مې مات شول
ګناه دې يــــــــــــارده چې کوي اشارتونه
ټال کــــــــــــــــــــې ځانګل درته نۀ ښايي
بوی دې دزلفوشمال وړي کوي مرګونه

جـــــــــــــــــــــــــــــادوګرډېررانه چاپېردي
دخپــل جانان څخه مې لرې ګرځوينه
جــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاذبه ډېره لرې زياته
ستاپۀ محبت خلکوپرېښودل ملکونه

څانګــــــــــــــــــــــــــــــه بۀ نن سباکې ګل شي
مايې پۀ سرکې سرې غوټۍ ليدلې دينه
څانګې راښکته شه خولۀ راکــــــــــــــــــــــړه
کۀ زۀ درپورته شم رامــــاته بۀ دې کړمه

ځان بۀ پۀ خړسين کې لاهوکړم
هلته بۀ ووځم چې مې قدرپرچاوينه
ځان بۀ داستاپۀ مينه ځارکړم
لکه پتڼ چې دډېوې پۀ مينه مرينه

حاجـــــــــــــــــــــــــــــــــت مـــــې نۀ شــته دويلو
تاته مــــــــــعلـــوم دي سراسر دزړۀ حالونه
حاجــــــــــــــــــــــــــــــــــــي ميرويسه جنتي شې
موږ دګرګين لۀ ظلمه تاخلاص کړي يونه

خـــــــــــــــــــارمې دزړۀ پۀ سرکې حښ شو
غوټۍغوټۍ وينې يې ځي لۀ پرهارونه
خـــــــــــــــــــــــــــــــارونــۍ لاړه سين لاهوکړه
دســـــروچارګل يې پۀ ويالوچکروهـينه

داباســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــين څپوته ګوره
داسې مې غم پۀ زهيرزړۀ څپې وهينه
داباســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــين څپولاهوکړم
پۀ چړ يې نۀ راوړم پۀ زغم مې ډوبوينه

ډبــــرې واخـــــــــــــــــــــــــله مـــــــاپرې وله
دزورورو پۀ يــــــــــــــــــارۍ چې نازېدمـه
ډډې مې ســـــــــــــــــــــــــــتاغمونووسوې
لکه نري رنځ کې چې وسوځي اړخونه

رابـــــــــــــــــــــــــــــاندې وژاژئ عـــالمه
يوزکندن دی بل ديارلۀ غېږې ځمه
راپـــــــــــــــــــــــــــــــسې مه غپېږه سپيه
ســــــــتادمـېرمنې پۀ سلاراغلی يمه

زمـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــادننه زړۀ سوری دی
خلک مې کاندي دظاهرصورت پوښتنه
زمـــــــــــــــــــــــــــاديارپۀ شان دې رنګ دی
ګالـــــــــــــــــــبه ځکه دې پۀ سرکې ګرځومه

ژاړم لۀ خـــــــــــــــــــــــــــــــپل نصيبه ژاړم
چې مې پۀ برخه کې بېلتون ورسـېدنه
ژبه دې غونډه خولۀ کې راکــــــــــــــــــــړه
بياکۀ مې سردرباندې ځي خوشاله يمه

ږلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــۍ ديارلۀ لورې راغله
خلک ترې تښتي زۀ يې مخې ته ورځمه
ږلـــــــــــــــــــــــــــــــۍ دې ستاپۀ فصل راشي
زمـــــــــاجانان لۀ نرۍ ملاکړي فريادونه

ســــــــــــــــــــــــــــــــــــاتلی باز مې رانه لاړۀ
پۀ مـــــــارګله بۀ ورته دام دزلفو ږدمه
ســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــادرکې وه وتلې نۀ وه
څنګه دې زمالۀ يارۍ واخستل لاسونه

شـــــــــــــــــــــــــــــاخودې راته کړه رهي شوې
داوښکوډکې سترګې څوک راپاکې کړينه
شـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــادګودرلۀ لورې راغله
لکه پاچــــــــــــــــــــــــــــــاورته پيرې ولاړېدينه

ښــــــــــــــــــــــــادي ددواړومبارک شه
اول زموږ چې مېلمانۀ راغلي يونه
ښاروپرتـــــــــګ دې خدای مين کړم
ماته پۀ لويه لارکې کېږده قدمونه

صــــــــــــــــــــــــــــــــــبربۀ کړم ښېرابۀ نۀ کړم
صبرسروردی ځواني مرګ بۀ شې مينه
صـــــــــــــــــــــــــــــــــــبربۀ کړم ښېرابۀ نۀ کړم
کۀ مــــــــــــې دصبرتوره وکړي ګوزارونه

طاقــــــــــــــــــــــــــــــت دزړۀ فکراوصبر
جانان زمنه پۀ غمزوکې وړي دينه
طالبان راغــــــــــــــــــــــــــــلل ډلې ډلې
زمادزړۀ طالب رانۀ غی وبۀ مرمه

ظالـــــــــــــــــــــــــــــمه راشه راته ګوره
بېړۍ شـوه غرقه پرتخته ولاړه يمه
ظالـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم ياره خبرواخله
ماستا لپاره پر ځان وړي زحمتونه

عــــــــــــاشقان ټول سوي سکارۀ دي
ليلا پۀ توروسکرو مه ږده قدمونه
عــــــــــــــــــــاشقان واړه جـــنتيان دي
غـــــمازان ولې جنـــــتيان ازاروينه

غـــــــاټول بۀ ټـول امېل بۀ جوړکړم
ديـارلپاره بۀ يې پۀ غاړه ګرځـومه
غـــــــــــــاټول پۀ يادستادرخسارکــې
پردامان سرې پيالې دميونوشوينه

فـــــراق درياب دی پای يې نۀ شته
زۀ ورلاهو شوم دهجران غوټې وهمه
فــــــــرش بۀ دسترګوورته خپورکړم
کۀ مـــــروراشناپرې کېږدي قدمونه

قادره خـــــــــــدايه تۀ مې مل شـې
دبېلتانۀ غم ته يواځې پاتې شومـه
قاصــــــــــــــده ځه ســلام مې وايه
پرهــغه يارچې مين پۀ خـالووينه

کابل ته مـــــــــــــــــــــه وايه چې وران شه
پۀ کې پراتۀ دي ښۀ ځوانان کاږۀ برېتونه
کابل ته مـــــــــــــــــــه وايه چې وران شي
پۀ کې پراتۀ دي پــښتانۀ دننګ مېړونه

ګــــــــــــــــــــرانه دخدای لپاره راشه
پرماتيارۀ ده چې رڼـاراباندې شينه
ګرېوان مې ټول پۀ اوښکولوند دی
مادجانان لۀ غـــــــمه ډېرژړلي دينه

لاټــــــــــــــــــين رڼاکړه ديدن وکړه
بياخوبۀ وايې چې ماخوب ليدلی ونه
لارې بــــــــــــــــــــــــــــۀ ټولې زۀ جاروکړم
دجــــــــــــــانان لاربۀ پۀ باڼوجاروکومه

مــــــــــــــــينې دې داسې لېـونی کړم
چې لېوني راڅخه غواړي امانونه
مـــــــــــــــــــــــــــــينې دې اوررالګولی
ځکه لمدې جامې لۀ ځانه تاوومه

نۀ بۀ مـــــــــې داغ دزړګـي جوړشي
نۀ بۀ جانان پۀ ســــترګوووينم مينه
نۀ بۀ مې دازړګـــــــــــــــــوټی بل شي
نۀ بۀ دګور مړي راپورته کړي سرونه

واربـــــــــــــــــــــــــۀ دې تېرشي زېړه ګله
چېرې بۀ بياپسرلی سپړي زېړګلونه
واربۀ دې تـــــــــــــــــــــــــــــېرشي زېړه ګله
بيابۀ بلبل پۀ ويرارمان فرياد کوينه

هغه دې هــــــــــــــېردي کۀ پۀ يــاددي
چې تۀ ولاړوې مادې لاس نيولی ونه
هــــــــــــــــــغه دې هېرکۀ دې پۀ ياددي
چې دکــړکۍ شمال پۀ دواړولګېدنه

ياري پۀ راشــــــــــــــــــــــــــــه درشه نۀ شي
څوچې ونۀ ځبېښي دسروشونډوسرونه
ياري پۀ عــــــــــــــــــــــــــــــــــــــقل فکرنۀ شي
څوچـــــــــــــــــــې ازل وهلي نۀ وي قلمونه