مينې دې وسوم غم ايرې کړم
کۀ مې داوښکواوبۀ نۀ وی بادمې وړينه
مينې دې هسې لېونی کړم
پۀ لارې ځم واړه خنداراپورې کړينه
مينې دې زورراباندې وکړ
پۀ مېږي پښه نۀ ږدم چې ياربۀ يې پاتې شينه
مابۀ دتاکبرکړي خواره
چې سردې يو شملې دې دوه پرې اېښيدينه
ماته اوږۍ اوکنګړجوړکړه
کنګړمې نۀ شته تش لاسونه ګرځومه
ماته دې يخې وريژې راکړې
خلک مينوته شکرې ورکوينه
ماته لۀ لرې ګوره ياره
پۀ نزديکت کې پيداکېږي تومتونه
مادجانان دڅڼوګل کړې
چې پاڼې پاڼې يې لمن کې تويه شمه
مادرته ويل باوردې نۀ کړ
ښۀ دي چې تاپۀ خپله وليدل غمونه
مادليلا دسرسالوکړې
چې نری باديې رپوي سينې ته ځينه
مايې لۀ کبره سلام نۀ اخست
اوس يې ژړاپۀ تش ديدن پسې کومه
مادعاشق لۀ زړۀ نه ځارکړې
چې نيمايي عمر پۀ تمه تېروينه
مخ دجانان مې سوروسپين دی
ځکه پۀ مخ دګل ګلاب مينه کومه
مخ دې دلمرپۀ شان ځلېږي
سترګې دې دواړې اثرې رنځوردې کړمه
مخ دې سپوږمۍ رڼايي کاندي
خمارې سترګې دې اورونه لګوينه
مخ دې دقندوپۀ اوبووللی
داسرۀ شونډان دې دشربت مزه کوينه
مرګيه چاته دې مخ مه شه
ماته دې مخ شو لۀ سيالۍ دې ويستمه