هابيل قابيل ؤسره وروڼه
نفس ظالم شوپۀ خپل منځ کې تباه شونه
هاپخوانۍ مينه دې نۀ شته
چې شيرين ځان دې غورځاوۀ ترګړنګونه
هاپخوانۍ مينه دې نۀ شته
يادې زړۀ توردی يادې کلی لمسوينه
هجران جهان پرماتورتم کړ
لۀ ښايسته مخه دې پورته کړل شالونه
هجران ظالم راپسې ګرځي
ماداشناپۀ زلفووخوړل ټالونه
هجران مې زړۀ قلم قلم کړ
ځکه لۀ سترګونه خوناب راتويوينه
هرچاته خپل وطن کشميردی
ماته کشميرشول دابې نيازه وطنونه
هرچاته خپل وطن کشميردی
ماته کشميردی ننګرهارښکلي ډاګونه
هرچاته خپل وطن کشميردی
ماته کشميردي دجانان دوطن غرونه
هرڅۀ پۀ بخت کېږي جانانه
بخت چې کوټه شي عقل هم کډه کوينه
هرڅۀ چې تېرشي هغه هېرشي
کله هېرېږي داشنابدپېغورونه
هرکله راشې ديارغمه
کۀ مې سل نوروي تابۀ پاس پۀ تندي ږدمه
هرناپسنده بۀ دې يوسم
پۀ يارانه کې دې شريک نۀ قبلومه
هره ګړۍ راباندې غم دی
جانانه راشه چې يودم بې غمه شمه
هره ګړۍ راته پۀ ياديې
دخدای دې هېره شم چې تابۀ هېرومه
هسې ناڅاپه مې پۀ زړۀ شوې
داسې ناڅاپه دې خدای راوله مينه
هغه ساعت بۀ کله راشي
چې دجانان سره مې وشي ديدنونه
هغه ساعت بۀ کله راشي
چې داشناسره برګودرته ځمه
هغه ساعت بۀ لوی قيامت وي
چې زوړسړی پۀ چټه واچوي لاسونه
هغه ساعت داخترورځ ده
چې دڅلوروسترګووشي ديدنونه
هغه ملابۀ هم ارمان کړي
چې زمايارورته کتاب وغوړوينه
هلته بۀ زماپۀ قدرپوه شې
چې سورپالنګ درته ېواځې پاتې شينه
هلته بۀ غږ درباندې وکړم
چې دمصرۍ تورې دې ووينم وارونه
هلته بۀ حال زمامعلوم شي
چې مې لۀ قبره وټکېږي سرۀ ګلونه
هلته دې ويل چې خدای بۀ خيرکړي
اوس راته وايي چې زړۀ صبرکړه مينه
هلک بۀ ولې توره نۀ کا
ترنيمايي مورچله زۀ ورسره ځمه
هلک پۀ شنوخالومين دی
نجونې بدرنګې کړې چې نۀ وهي خالونه
هلک ته سپينې جامې ورکړئ
تورې جامې يې مردکوخوړلې دينه
هلک چې توروي ښۀ ښکارېږي
نجلۍ چې توره شي بنګړي دې خرڅوينه